En gelijk heeft hij. Goud levert geen enkel inkomen op, geen dividend, geen rente, niks. Het enige waar de prijs van afhangt is vraag en aanbod. Om het aanbod en vooral de vraag te bepalen is niet te doen, en niks anders dan sentiment. Goud wordt namelijk nergens voor gebruikt, alleen voor sieraden en als reserve van de centrale bank.

TrustInValue.com
Beleggingsadvies.org

Maar misschien zijn er wel veel betere beleggingen te vinden bij onze buren of zelfs aan de andere kant van de Atlantische Oceaan. De beste bedrijven om in te beleggen vind je alleen maar door objectief een selectie te maken op basis van de cijfers van een bedrijf, en niet wat voor nationale gevoelens je hierbij hebt.
www.trustinvalue.com
Beleggingsadvies.org

Willem Middelkoop -

Gelukkig, Het is nu ook wetenschappelijk vastgesteld. De zogenaamde beleggingsadviseur zit er niet voor u maar vooral voor zichzelf, maar nog meer voor zijn baas. Die betaalt natuurlijk ook zijn salaris en kantoor in de Gouden Bocht.

Dat blijkt uit een zeer uitgebreid promotieonderzoek, naar de zorgplicht bij beleggingsadvies, van Tom Loonen (35) seniorbankier bij Bank Insinger de Beaufort. Hij ondervroeg meer dan 1000 beleggers, ruim 200 adviseurs en veel directeuren van financiële instellingen. Uit het onderzoek komt duidelijk naar voren dat het onmogelijk is om een eerlijk beleggingsadvies te geven als je baas de adviseur letterlijk afrekent op het behaalde rendement. Niet het rendement dat voor de klant is behaald, daar is volgens de ondervraagde adviseurs niemand in geïnteresseerd, maar het gemaakte rendement voor de bank is van belang.

Rendement dat kan worden verhoogd door klanten in hoge-marge-producten te praten, of in nieuwe emissies, of in de eigen, vaak slecht presterende, beleggingsfondsen. Volgens Loonen is de situatie bij grote banken nog erger dan bij de kleinere en is de druk van het management op de beleggingsverkopers daar nog veel groter.

Dus als uw accountmanager bij de bank u volgende week weer belt met het verhaal dat hij een fantastisch nieuw beleggingsproduct in de aanbieding heeft, dan weet u waarom hij belt, hij heeft ongetwijfeld wat extra provisie nodig.

Print daarom de volgende zin uit het onderzoek uit, lijst hem in en hang hem boven uw bureau:

“Daarbij wordt door het management regelmatig de nadruk gelegd op het adviseren van nieuwe beleggingsproducten uit emissie, producten met een hoge marge of het eenzijdig adviseren van (eigen) gestandaardiseerde beleggingsproducten.”
TrustInValue.com
Beleggingsadvies.org

In 1929 hield de gemiddelde belegger zijn aandeel 3 jaar vast, terwijl dit vandaag de dag nog maar 10 maanden is gemiddeld. Aandelen worden gezien als ticker symbolen, zoals YHOO (Yahoo) of KO (Coca Cola), maar als je investeert in een aandeel koop je niet een ticker symbool, maar een echt bedrijf die een bepaalde winst maakt (of niet). Niemand is er ooit in geslaagd om de markt constant te verslaan, omdat we enthousiast worden over investeren als de markt stijgt en willen verkopen en bang zijn als de markt daalt. Tijdens een dalende markt kunnen we onze emoties niet onder controle houden als we ons gespaarde geld in waarde zien afnemen, ook al zijn het goede bedrijven met mooie vooruitzichten, en tijdens een stijgende markt willen we de boot niet missen en net als iedereen geld verdienen, terwijl dan juist aandelen te hoog geprijsd zijn.

Maar eigenlijk zouden we andersom moeten denken en bang moeten zijn als de markt stijgt (zoals in de jaren 90), omdat bedrijven dan overgewaardeerd zijn, en we juist kwalitatieve aandelen zouden moeten bijkopen als de markt laag is. Zelfs de grote banken en investeringsmaatschappijen maken deze fouten, omdat ze alleen voor de korte termijn denken en tevergeefs de benchmark willen verslaan. Echter als je een kwaliteitsbedrijf koopt onder zijn intrinsieke waarde (na zorgvuldige analyse) dan hoef je niet de exacte prijs iedere dag te weten, omdat je het vasthoudt voor een langere tijd. Het hebben van een lange termijn visie en het negeren van korte termijn marktfluctuaties met inachtneming van een veiligheidsmarge zal u verzekeren van een goed rendement.

Benjamin Graham – “Individuals who cannot master their emotions are ill-suited to profit from the investment process.”

TrustInValue.com
Beleggingsadvies.org

De meeste particuliere beleggers vertrouwen blind op de bekende banken en vermogensbeheerders en hebben ook helemaal niet door hoeveel verborgen kosten ze nu eigenlijk betalen. Dit komt omdat deze kosten in de kleine lettertjes of zelfs helemaal niet staan vermeld, en men krijgt een afschrift van de bank waar deze kosten ook niet op staan.

Maar stel nu dat je deze kosten eens zichtbaar zou maken, dan zou de teleurstelling waarschijnlijk toenemen. Een interessant artikel kosten beleggingskosten laat zien hoe uw bankrekeningafschrift eruit zou zien met en zonder deze verborgen kosten. Ook kosten beleggingskosten NRC laat zien hoe hoog deze kosten kunnen zijn.

Hier komt nog eens bij dat er legios wetenschappelijke studies zijn die hebben aangetoond dat vermogensbeheerder structureel slechter presteren dan de markt. Dus waarom zou u nog een beleggingsfonds kopen. Het vertrouwen wat de belegger heeft in de grote beleggingsinstellingen wordt achter hun rug om verbroken. De gemiddelde belegger lijkt het toch allemaal niet te geloven tot nu toe en trapt er nog steeds in. Wees dan ook niet teleurgesteld als u de resultaten van uw beleggingsfondsen ziet.

Maar wat zijn nu de alternatieven? Er zijn naar mijn mening 3 opties als het om beleggen gaat:

1. Indexfondsen: hier betaalt u heel weinig kosten voor, omdat ze een index volgen ipv heel veel zinloze transacties uitvoeren om de index te pogen te verslaan.
2. De beste bedrijven uitkiezen die tegen een betaalbare prijs te koop zijn (zonder emotie en voor de lange termijn): gek genoeg doen adviseurs en beleggingsfondsen dit niet, maar dit is wel hoe beleggen ooit bedoeld was. De gemiddelde belegger heeft ook niet genoeg kennis en ervaring om dit goed te doen.
3. Gokken: Deze laatste is menselijk en leuk om af en toe met een klein bedrag te doen, maar helaas wordt er zo door de meeste mensen belegd. Er wordt iedere dag naar nieuws en de beurs gekeken om in te spelen op de laatste ontwikkelingen, maar dit is naar mijn mening gokken.

Niemand weet precies wat een aandeel over een dag, week, maand of zelfs jaar zal doen; ook Warren Buffett niet. Het enige wat je kunt weten is of een solide bedrijf ondergewaardeerd is en als je dit hebt geidentificeerd, dan koop je het met de gedachte dat ze de beurs na die dag dichtdoen en pas over een jaar of vijf weer opendoen.

TrustInValue.com

What’s he talking about? Today, we take a look and invest right alongside his idea. And it should start to pay off with the arrival of the first swallows of spring in 2010. It’s also timely now — in this weak-kneed economy — because it has traditionally held up well even in when the economy is on the ropes. Even the Great Depression couldn’t put this thing down.

We start with simple truths. The world’s population has more than doubled since 1950 — from about 2.5 billion to 6.7 billion. By 2050, there will be more than 9 billion people on the planet. Almost all of this growth will come from undeveloped markets such as China and India. And they will all be doing one thing, for sure — eating.

Now, hang on. I know that is a banal insight by itself, but this story has layers like a tiramisu. The second layer is the mix of food eaten, which is important. These undeveloped economies are getting richer. Predictably, as people everywhere have done and continue to do when they have a little more money in their pockets, they change their diets. They spend more on food. The average Chinese spends 40 cents of every additional dollar earned on food. In India, it’s about 70 cents of every additional dollar. What do they buy?

They buy more meat, more fruits and more vegetables. Their calorie intake rises. That’s why the U.N. says we’ll need to boost food production by 70% by 2050 — a big task, given increasing restraints on water and quality arable land.

How do we meet that demand? Here the plotlines start to thicken and things get interesting…

Let’s look at soybeans specifically. China is the largest importer of soybeans and has been since 2000. China was once the largest exporter of soybeans, but flipped to a net importer in 1995. It may well be impossible for China to meet its demands for soybeans by producing more of its own. Passport Capital, an astute hedge fund, estimates that in order to grow enough soybeans to become self-sufficient, China would need to cultivate an area about the size of Nebraska.

That looks impossible against China’s arable land base, which has been in decline since 1988 — this despite the fact that China’s subsidizes agriculture. Another reason is the low level of water resources in China. Soybeans require a lot of water — 1,500 tonnes of water for one tonne of soybeans.

Who has lots of water? Brazil. So it is no surprise to discover that the increase in demand for soybeans from China has largely been met by increasing soybean acreage planted in Brazil. (Brazil is the second largest exporter of soybeans in the world, behind the U.S. and ahead of Argentina and Paraguay.)

The easiest way for China to get around its water shortage is to import soybeans. By importing soybeans, Passport calculates that China is effectively importing 14% of its water needs.

It looks likes this trend will continue for quite some time. When you look across the world, arable land per person is in decline. (Arable land simply means land that can be used for farming; it doesn’t mean that it is currently used for farming.) But one nation has more potential for converting arable land into producing farmland than anybody else by a country mile. It’s Brazil again.

Brazil has a large tropical savanna known as the cerrado. You can think of it as the world’s arable land bank. It’s an area of about 250 million acres — about as big an area as all of the arable land in the U.S. It gets plenty of rainfall and sunshine. The soil is very old and runs deep. But there is a problem: The soil is nutrient poor. You need to add a lot of potash and phosphate — two key nutrients — to grow soybeans there.

According to estimates by SLC Agricola and Morgan Stanley, the average new acre of farmland in the cerrado requires 14 times the amount of phosphate and three times the amount of potash of a typical American acre. This means that it is expensive to grow grains here. You need a high soybean price to make it worth the effort — and there is more to it than just adding the nutrients. There is road and rail access, for instance. Someone would have to build all that out, too.

Connecting the Dots — Grains Are Cheap

So now we are in a position to connect some dots. China’s increasing population and affluence will drive its soybean imports. These imports will come mainly from Brazil. And Brazil, as it converts more arable land to producing farmland, will need a lot of potash and phosphate.

What is true of soybeans is also true of wheat and corn and rice and other agricultural commodities. We’ll need more of all of them. And all of them face the same challenges for water and land. All of them require lots of fertilizer.

I’ve not mentioned the biofuel component. But this is another big pull on demand for grains. The U.S. alone aims to produce 15 billion gallons of ethanol by 2015. All over the world, food crops now compete with energy needs.

This is not a gloom-and-doom scenario. It simply means that there is a lot of support for higher prices for agricultural commodities. Inventory levels still remain low worldwide. Grain prices are all well off their highs. After adjusting for inflation, many of them are as cheap as they’ve been in decades.

This is why Jim Rogers said he likes the agricultural commodities. That’s what he was talking about in the quote up top. I couldn’t agree more.

I also mentioned how this idea was hard to kill. In the Great Depression, purchases for jewelry and clothing and the like fell by 50%. But purchases for food — even for meat — held steady. We’ve seen similar patterns in recent busts. In the Asian Crisis of 1998–2001, the demand for food held steady even while other markets collapsed.

Put it all together and you have a great case for higher grain prices. You also have an environment that is very good for fertilizers — in particular, potash and phosphate. An investment in the fertilizer stocks is an investment right alongside the grains. But, be careful, not all fertilizer stocks are a good investment, even if they have great potential.

 Trustinvalue.com

Veiligheidsmarge wordt op vele manieren gebruikt in het dagelijks leven, niet alleen bij investeren. Als bijvoorbeeld ingenieurs een brug moeten bouwen die 100 ton aan verkeer moet kunnen houden. Zouden ze deze brug dan zo bouwen dat hij precies 100 ton aan verkeer aankon? Waarschijnlijk niet. Het zou veel verstandiger zijn om de brug zo te bouwen dat hij 130 ton verkeer aankon, om ervoor te zorgen dat de brug niet instort onder een zware lading. Hetzelfde wordt gedaan in het geval van aandelen. Als je het gevoel hebt (na uitvoerig onderzoek en rekenen) dat een aandeel €10 waard is, dan zou de aanschaf bij een prijs van €7,50 de belegger een veiligheidsmarge geven in het geval dat je analyse niet geheel correct bleek en het aandeel echt €9 waard zou zijn. Het concept van veiligheidsmarge is een hoeksteen van ‘value investing’. Het kopen van beleggingen die te koop staan tegen een significante korting op hun boekwaarde en conservatief met schuld omgaan, in een gediversificeerde portefeuille, is de grondslag van de theorie van veiligheidsmarge.

Ik denk dat de veiligheidsmarge voor veel bedrijven groot genoeg is geworden, maar het blijft wel belangrijk om je huiswerk te doen. Dit vereist het doorpluizen van winst- en verliesrekeningen, balansen en kasstroomoverzichten in jaar- en kwartaalverslagen van allerlei bedrijven. Dit kost tijd en moet je wel willen en leuk vinden, maar als je het goed doet zal het lonen. Doe je het niet, dan ben je nog steeds een beetje aan het gokken.

TrustInValue
Beleggingsadvies.org

The purchaser looks it over casually, and then makes you a bid of $5,000,000 for your business–the cash, Liberty Bonds and everything else included. Would you sell? The question seems like a joke, we admit. No one in his right mind would exchange 8 1-2 millions in cash for five million dollars, to say nothing of the 28 millions more n other assets. But preposterous as such a transaction sounds, the many owners of White Motors stock who sold out between $7 and $8 per share did that very thing–or as close to it as they could come.

The figures given above represent White Motors condition on December 31st last. At $7 3/8 per share, the low price, the company’s 650,000 shares were selling for $4,800,000–about 60 per cent of the cash and equivalent alone, and only one-fifth of the net quick assets. There were no capital obligations ahead of the common stock, and the only liabilities were those shown above for current accounts payable.

The spectacle of a large and old established company selling in the market for such a small fraction of its quick assets is undoubtedly a startling one. But the picture becomes more impressive when we observe that there are literally dozens of other companies which also have a quoted value less than their cash in bank. And more significant still is the fact that an amazingly large percentage of all industrial companies are selling for less than their quick assets alone–leaving out their plant and other fixed assets entirely.

This means that a great number of American businesses are quoted in liquidating value; that in the best recent judgment of Wall Street, these businesses are worth more dead than alive.

For most industrial companies should bring, in orderly liquidation, at least as much as their quick assets alone. Admitting that the factories, real estate, etc. could not fetch anywhere near their carrying price, they should still realize enough to make up the shrinkage in the proceeds of the receivables and merchandise below book figures. If this is not a reasonable assumption there must be something radically wrong about the accounting methods of our large corporations.

A study made at the Columbia University School of Business under the writer’s direction, covering some 600 industrial companies listed on the New York Stock Exchange, disclosed that over 200 of them–or fully one out of three–have been selling at less than their net quick assets. Over fifty of them have sold for less than their cash and marketable securities alone. In the appended table is given a partial list, comprising the more representative companies in the latter category. What is the meaning of this situation? The experienced financier is likely to answer that stocks always sell at unduly low prices after a boom collapses. As the president of the New York Stock Exchange testified, “in times like these frightened people give the United States of ours away.” Or stated differently, it happens because those with enterprise haven’t the money, and those with money haven’t the enterprise, to buy stocks when they are cheap. Should we not find the same phenomenon existing in previous bear markets–for example, in 1921?

The facts are quite otherwise, however. Stocks sold at low prices in the severe post-war depression, but very few of them could be bought on the Stock Exchange for less than quick assets, and not one for less than the company’s available cash.

The comparative figures for both periods, covering representative companies, are little short of astounding, especially when it is noted that they showed no materially poorer operating results in 1931 than in 1921. Today, these companies are selling in the aggregate for half their working capital; ten years ago working capital was only half the bottom prices. With respect to cash assets alone, present prices are relatively six times lower than in 1921.

We must recognize, therefore, that the situation existing today is not typical of all bear markets. Broadly speaking, it is new and unprecedented. It is a strange, ironical aftermath of the “new era” madness of 1921929. It reflects the extraordinary results of profound but little understood changes in the financial attitude of the people, and the financial fabric of the country.

Two plausible and seemingly innocent ideas, the first that good stocks are good investments; the second, that values depend on earning power–were distorted and exploited into a frenzied financial gospel which ended by converting all our investors into speculators, by making our corporations rich and their stockholders poor, by reversing the relative importance of commercial loans and Wall Street loans, by producing topsy-turvy accounting policies and wholly irrational standards of value–and in no small measure was responsible for the paradoxical depression in which we find ourselves submerged.

Behind the simple fact that a great many stocks are selling for much less than their working capital lies a complex of causes, results and implications. The remainder of this article will deal with the causes of the present unique situation, while other ramified aspects will be developed in succeeding articles.

The current contrast between market prices and liquid assets is accounted for in large measure by the huge flood of new cash which stockholders in recent years have poured into the treasuries of their corporations by the exercise of subscription rights. This phenomenon, which was one of the distinguishing features of the 1928-1929 bull market, had two quite opposite consequences. On the one hand the additional funds received greatly improved the companies’ cash and their working capital position; on the other hand the additional shares issued greatly increased the supply of stocks, weakened their technical position, and intensified their market decline. The same circumstance, therefore, served both to improve the valuesbehind a stock and to depress the price.

It is doubtful, however, that the declines would have gone to the current extraordinary lengths if during the last decade investors had not lost the habit of looking at balance sheets. Much of the past year’s selling of stocks has been due to fear rather than necessity. If these timid holders were thoroughly aware that they were selling out at only a fraction of the liquid assets behind their shares, many of them might have acted differently.

But since value has come to be associated exclusively with earning power, the stockholder no longer pays any attention to whit his company owns–not even its money in the bank.

It is undoubtedly true that the old-time investor laid too much stress upon book values and too little upon what the property could earn. It was a salutary step to ignore the figures at which the plants were carried on the books, unless they showed a commensurate earning power.

But like most sound ideas in Wall Street, this one was carried too far. It resulted in excessive emphasis being laid on the reported earnings–which might only be temporary or even deceptive–and in a complete eclipse of what had always been regarded as a vital factor in security values, namely the company’s working capital position.

Businesses have come to be valued in Wall Street on an entirely different basis from that applied to private enterprise. In good times the prices paid on the Stock Exchange were fantastically high, judged by ordinary business standards; and now, by the law of compensation, the assets of these same companies are suffering an equally fantastic undervaluation.

A third reason that stocks now sell below their liquid asset value is the fear of future operating losses. Many readers will assert that this is the overshadowing cause of the present low market level. These quotations reflect not only the absence of earning power, but the existence of “losing power” which threatened to dissipate the working capital behind the shares today.

Is it true that one out of three American businesses is destined to continue losing money until the stockholders have no equity remaining? This is what the stock market says in no uncertain terms.

In all probability it is wrong, as it always has been wrong in its major judgments of the future. The logic of Wall Street is proverbially weak. It is hardly consistent, for example, to despair of the railroads because the trucks are going to take most of their business, and at the same time to be so despondent over the truck industry as to give away shares in its largest units for a small fraction of their liquid capital alone.

But since even in prosperous times many undertakings fall by the wayside, it is certain that the number of such ill–starred ventures must now be greatly increased. The weakly situated business will find it difficult, perhaps impossible, to survive. Hence in a number of individual cases the market’s prophecy of extinction will be borne out. Nevertheless, there must still be a basic error in this wholesale dumping of shares at a small fraction of liquidating value.

If a business is doomed to lose money, why continue it? If its future is so hopeless that it is worth much less as a going concern than if it were wound up, why not wind it up?

Surely the owners of a business have a better alternative than to give its present cash away, for fear that it is later going to be dissipated. We are back to the contrast between the White Motors stockholder and the individual factory owner, with which we started our article.

The issue is merely one of simple logic. Either White Motors is worth more as a going concern than its cash in bank, or it is not. If it is worth more, the stockholder is foolish to sell out for much less than this cash, unless he is compelled to do so. If it isn’t the business should be liquidated and each stockholder paid out his share of the cash plus whatever the other assets will bring.

Evidently stockholders have forgotten more than to look at balance sheets. They have forgotten also that they are owners of a business and not merely owners of a quotation on the stock ticker. It is time, and high time, that the millions of American shareholders turned their eyes from the daily market reports long enough to give some attention to the enterprises themselves of which they are the proprietors, and which exist for their benefit and at their pleasure.

The supervision of these businesses must, of course, be delegated to directors and their operation to paid officials. But whether the owners’ money should be dissipated by operating losses, and whether it should be tied up unproductively in excessive cash balances while they themselves are in dire need of funds, are questions of major policy which each stockholder must ponder and decide for himself.

These are not management problems; these are ownership problems. On these questions the management’s opinion may be weighty but it is not controlling.

What stockholders need to-day is not alone to become “balance sheet conscious,” but more than that, to become “ownership conscious.” If they realized their rights as business owners, we would not have before us the insane spectacle of treasuries bloated with cash and their proprietors in a wild scramble to give away their interests on any terms they can get. Perhaps the corporation itself buys back the shared they throw out of irony, we see the stockholders’ pitifully inadequate payment made to them with their own cash.

The waggish barber of the legend painted on his sign:

What, do you think –

We shave you for nothing and give you a drink!

That, without the saving comma, might well be blazoned as the motto of the stock seller of to-day, who hands over his share in inventories and receivables for less than nothing, and throws in real estate, buildings, machinery and what-not as a lagniappe or trading stamp.

The humor of the situation could be exploited further, but the need is not for witticism but for a straightforward presentation of the vitally important issues that face stockholders, managements, and bankers.

Benjamin Graham 06.01.32

(Editor Note: The original version of this article was published by Forbes in 1932.)

www.trustinvalue.com

Verslaan van de benchmark
De meeste vermogensbeheerders beweren dat ze de benchmark kunnen verslaan, maar er is aangetoond dat een belegger dit nooit over een lange periode kan doen. Er zijn namelijk over de hele wereld fondsmanagers en beleggers die allemaal proberen de index te verslaan, dus waarom zou nou net die ene het altijd beter doen. Doordat men ieder jaar weer de benchmark wil verslaan zorgt dit weer voor ongeduldig, risiconemend en opportunistisch korte termijn beleggingsgedrag, waarbij ‘echte’ absolute risico’s niet worden herkend. De vermogensbeheerder heeft met de opdracht de benchmark te verslaan een prikkel om risico te nemen. Bijvoorbeeld, een aandeel met een verwacht rendement dat gelijk is aan dat van de markt en minder risico heeft zal voor een portefeuillemanager onaantrekkelijker zijn dan een aandeel met een verwacht extra rendement met een zeer hoge volatiliteit. Recente voorbeelden van grote instellingen die onnodig risico namen zijn Lehman Brothers, Bear Stearns of Fortis waar ook hele slimme mensen werken, maar toch buigen voor de hebberigheid en beleggen in risicovolle ontransparante producten met weinig fundament. Gerelateerd hieraan zijn er ook tal van voorbeelden van institutionele beleggers die op een andere manier onnodig risico namen, zoals Robeco die vlak voor het faillissement van Lehman nog eens voor €55 miljoen belegt in zijn obligaties en vervolgens alles verliest. Deze beleggingen hadden misschien wel de potentie om veel op te leveren en de benchmark te verslaan als de verwachting uitkomt, maar het absolute risico op een daling was groter.

Absoluut rendement
Dan zijn er nog de vermogensbeheerders en fondsmanagers die beweren dat ze ongeacht de marktomstandigheden altijd een jaarlijks absoluut rendement kunnen behalen. Meestal hebben ze een agressieve beloningsstructuur, waarbij de belegger enkel betaalt als er rendement wordt behaald, oftewel ‘no cure, no pay’. Hier is in principe niks mis mee, mits ze zelf al hun vermogen in dezelfde portefeuille als de belegger zouden beleggen. Dit laatste zorgt er namelijk voor dat ze geen onnodig risico nemen en dezelfde belangen als hun cliënten hebben. Wat de realiteit is, is dat ze door deze beloningsstructuur meer risico nemen met het geld van de klant om een zo hoog mogelijk rendement te behalen. Immers, als ze veilig zouden beleggen verdienen ze minder dan als ze risico nemen. Vaak krijgen ze dan ook nog eens alle transactiekosten vergoedt wat een extra prikkel geeft om maar zo veel mogelijk te handelen. Dit gaat ook weer van het rendement van de klant af, maar de vermogensbeheerder verdient wel geld.

Conclusie
Met als hoofddoel het verslaan van de benchmark of het behalen van een absoluut rendement krijgt de fondsmanager een verkeerde prikkel die zorgt voor risiconemend, korte termijn beleggingsgedrag. Het belang van de fondsmanager is niet hetzelfde als die van de klant.

Als belegger zou ik dan ook oppassen voor de volgende termen en structuren van een vermogensbeheerder of beleggingsfonds:
• Actief beleggingsbeleid: dit betekent veel transacties die de klant betaalt
* ‘Buy and sell’ ipv ‘Buy and Hold’
• ‘No cure, no pay’
• Absoluut rendement
• Wij verslaan de benchmark
• Beheerkosten
• Transactiekosten

Mijn inziens zou de vermogensbeheerder/fondsmanager de volgende structuur moeten aanhouden:
• Passief beleggingsbeleid: zo min mogelijk transacties dus
* ‘Buy and Hold’ ipv ‘Buy and sell’
• Geen beheerkosten
• Een outperformance fee boven de risicovrije rentevoet
• Transactiekosten wordt jaarlijks beperkt tot een maximum
• Het eigen vermogen van de beheerder is voor een groot deel belegd in dezelfde portefeuille als de klant, zodat dezelfde belangen worden behartigd
• Geen absoluut rendement, maar een acceptabel rendement over een langere periode (> 5 jaar)
• Beleggen met een veiligheidsmarge

Technische analyse en systemen gebaseerd op hogere wiskunde zullen uiteindelijk alleen maar leiden tot speculatief beleggingsgedrag. Het maken van beslissingen enkel op basis van de prijshistorie van aandelen is een gok. Als we alleen naar het verleden hoefde te kijken, dan waren alle rijke en beste beleggers bibliothecarissen. Het proberen te kopen als de markt laag is en verkopen als hij hoog is, is een moeilijke opgave, omdat toekomstige bewegingen in de prijs nou eenmaal niet alleen van het verleden afhangen. Het maken van beslissingen op basis van de financiele positie van een bedrijf is veel zinvoller. Het risiconemende gedrag van technische analisten zorgt ervoor dat ze alleen maar kijken naar de mogelijke opbrengst van een belegging op basis van het verleden, zonder veiligheidsmarge in acht te nemen. Ze spelen met het geld van hun investeerders. De meeste academische studies over dit onderwerp hebben ook aangetoond dat technische analyse weinig voorspellende waarde heeft en niks oplevert (op de lange termijn). Beleggen gebaseerd op technische analyse en kwantitatieve modellen is niet hoe beleggen ooit was bedoeld. Warren Buffet heeft al eens gezegd: “I realized technical analysis didn’t work when I turned the charts upside down and didn’t get a different answer”.

Waarom Fundamentele analyse?

Beleggers kijken altijd uit naar groei aandelen. Het probleem hier is echter dat als je ze eenmaal hebt ontdekt het al te laat is. De prijs is al ver gestegen en dan betaal jij de hoofdprijs. Verder komt deze groei niet vanzelf en vergt grote uitgaven, zoals apparatuur, werknemers en voorraad. Dit zal allemaal ten koste gaan van de winst als de groei eruit is.

Een bedrijf zou een merknaam moeten hebben, en niet enkel op prijs concurreren. Verder zou het een consistente winst moeten behalen en hoge toegangsbarrieres moeten hebben in de markt waarin het opereert.

De gevestigde markt theorie zegt echterr dat de markt efficient is en dat aandelenprijzen alle informatie van een bedrijf hebben verwerkt. Als dat waar is, dan is de enige manier om de markt te verslaan geluk. Als aandelen altijd juist zijn gewaardeerd, dan zou je nooit een aandeel kunnen verwerven tegen een korting. Waarin maakt ‘value’ investeren nou het verschil dan?

Dit is een proces, waarbij de fundamentele waarde van een aandeel/bedrijf worden geanalyseerd door te kijken naar belangrijke data uit de financiele verslaggeving. Je neemt dan deze waarden en vergelijkt het met de marktprijs. Als de prijs aanzienlijk lager is, dan kun je het kopen. Hoe hoger dit verschil, hoe groter je risicobescherming. Wat ik eigenlijk wil zeggen is dat je het beste goede bedrijven kunt kopen tegen lage prijzen en deze lang aanhouden.

Velen proberen iedere dag weer de bodem te bepalen, maar meestal tevergeefs. Ik ben van mening dat een belegger niet hoeft te wachten totdat de markt zijn laagste punt heeft bereikt voor hij aandelen kan kopen. Beleg zoals beleggen ooit bedoeld was. Als je een goed bedrijf hebt gevonden en van mening bent dat hij ondergewaardeerd is, koop het dan. De dagelijkse bewegingen zijn een reflectie van emotie en kun je negeren, omdat niemand weet wat de prijs morgen, volgende week of maand is. Wat je wel weet is dat de markt een ondergewaardeerd aandeel na verloop van tijd altijd beloont en dan kun je de technische analisten en quanten het nakijken geven. Deze korte termijn belegger zullen je in het begin uitlachen en opscheppen over hun hoge rendementen die met geluk en veel risico zijn behaald, maar ze hebben nooit een lange adem, en zullen na verloop van tijd altijd falen. Een voorbeeld is LTCM, een hedgefonds opgericht door Nobelprijswinnaar Scholes. Het ging een tijd heel goed met hoge rendementen, maar toen bleek het systeem fragiel en risicovol en stortte alles in, met een faillissement als gevolg. Als je fundamentele analyse gebruikt als basis voor je beleggingen, dan zul je overleven op de lange termijn. De enige vijand die je hebt als lange termijn fundamentele belegger is jezelf; het is namelijk moeilijk om je emotie onder controle te houden als je beleggingen op een negatief rendement staan. Voer zo min mogelijk transacties uit en heb vertrouwen in je analyse en je beleggingen, dan wordt je uiteindelijk beloond. Zoals een oude bekende spreuk zegt: Geduld is een schone zaak. Echter, pas op voor dure beleggingsfondsen, die lonen namelijk niet, en als je niet zeker bent wat je aan het doen bent en geen jaarrekening wil/kan lezen, beleg dan niet of laat het aan je vermogensbeheerder over.

“The disciplined, rational investor neither follows popular choice nor plays market swings; rather he searches for stocks selling at a price below their intrinsic value and waits for the market to recognize and correct its errors.” – Benjamin Graham.